Książka rzuca nowe światło na początki wspólnoty z Taizé, dając nam dostęp do niepublikowanych nigdy stronic spisanych przez jej założyciela – brata Rogera.



Pierwsza część obejmuje lata 1940–1955: ukazuje ona dzieło, którego brat Roger nigdy nie dokończył i które zostawił na etapie projektu.

Druga część zawiera pisma, które powstawały w latach 1956–1963: zapowiedź zwołania Soboru Watykańskiego II przez papieża Jana XXIII i jego rozpoczęcie miały znaczący wpływ na refleksję brata Rogera na temat jedności Kościoła. Na tych stronach autor wyraża swoją poetycką wizję życia, radość obcowania z naturą, czasami zaś pozwala dostrzec głębię cierpienia, jakie było jego udziałem.
W trzeciej części znajdziemy stronice, na których autor z perspektywy czterdziestu lat przywoła jeszcze raz osobę Jana XXIII i podkreśli rolę, jaką ten papież odegrał w życiu wspólnoty.